Groene rand om een Brits snelheidsbord, wat betekent dat eigenlijk?
Als je ooit door het Verenigd Koninkrijk rijdt, kom je ze soms onverwacht tegen: snelheidsborden die er op het eerste gezicht volkomen vertrouwd uitzien, maar toch net iets anders zijn. Niet de rode cirkel die je kent, maar een groene rand. Wat is het verschil en wat betekent dat voor jou als bestuurder?
Een advies, geen verplichting
Het groene randje is de kern van de zaak. In het Verenigd Koninkrijk wordt dit type bord gebruikt om een adviessnelheid aan te geven, geen wettelijk limiet. Je kunt er dus geen boete voor krijgen als je er iets boven zit. De keuze voor groen is bewust: die kleur voorkomt verwarring met de rode borden, die wél een harde wettelijke grens aangeven.
Deze borden staan doorgaans op plekken waar enige voorzichtigheid geboden is, zoals bochten, rotondes of smalle wegen. Ze verschijnen vaak net onder een waarschuwingsbord voor een gevaarlijke situatie.
Toch geen vrijbrief om te negeren
Het is verstandig om deze borden serieus te nemen. Wie het advies in de wind slaat en vervolgens bij een bocht of rotonde de controle verliest, kan alsnog in de problemen komen. De Britse politie heeft de mogelijkheid een aanklacht in te dienen wegens onvoorzichtig of roekeloos rijgedrag, ook wel aangeduid als careless driving. De adviessnelheid is dan geen boetegrond, maar kan als bewijsmateriaal meewegen.
Hoe werkt dat in Nederland?
Nederland hanteert een vergelijkbaar systeem, maar met een andere visuele logica. Het verplichte maximumsnelheidsbord is hier een rond bord met een rode rand. De adviessnelheid wordt aangegeven op een blauw, vierkant bord met een wit getal. U treft dit laatste type bord doorgaans aan bij onoverzichtelijke bochten of andere situaties waar extra alertheid gewenst is.
Twee landen, zelfde principe
De onderliggende gedachte is in beide landen gelijk: er is een onderscheid tussen wat wettelijk verplicht is en wat wegbeheerders als veilig beschouwen in een specifieke situatie. Wie dat onderscheid kent, rijdt zowel in eigen land als in het buitenland een stuk bewuster en met meer zelfvertrouwen de weg op.
Lees ook
Dit artikel is geschreven door
Als kind van een automonteur is de liefde voor auto’s met de paplepel ingegoten bij Dylan. Zo snel als dat het kon begon hij al met het aanleggen van een uitgebreide mentale database vol merken, modellen en motoriseringen. Die obsessie zette hij uiteindelijk om naar een carrière in de automotive media, waardoor hij aan kon schuiven als redacteur bij AutoTrack. Tussendoor sleutelt hij af en toe aan zijn dagelijkse vervoer: een klassieke Imperial Crown
Dit artikel is gepubliceerd op